Regenboogbrug

                                     Jane, 9-10-2015

Met veel verdriet hebben we onze Jane op 9 oktober 2015 moeten laten gaan. We vermoeden dat ze ruim dertien was, maar ze zou zomaar ook ouder kunnen zijn geweest.Jane was een bijzonder hondje. Uitgebuit en als broodfokteefje niets gewend, behalve haar vele nesten. Toen ze 9 jaar was en haar laatste nestje niet meer de gewenste grootte had, is ze in een asiel terecht gekomen. Daar heeft de Belgische stichting "Adopteer een Hond" haar weggehaald en is ze onder de aandacht van Sandra Britsemmer en Wico van der Linden (kennel from Double Gold) gekomen. Met hen zijn een een prachtige symbiose aangegaan: zij zorgden voor Jane wat betreft de liquide middelen en wij boden haar de rust, ruimte en liefde die ze haar hele leven had moeten missen. Door deze situatie is later Stichting Golden Age ontstaan, waarvan Jane dus in feite de "pilot" was.
We hebben heel veel van haar gehouden want ondanks haar trieste verleden stond ze open genoeg voor een nieuw leven. In de ruim vier jaar dat ze bij ons was, heeft ze zoveel angsten en trauma's overwonnen dat ze een voorbeeld was van hoe een hondje kan opknappen als het uit een nijpende situatie wordt gehaald. Ze was in alles lief, gevoelig en nieuwsgierig. Die laatste eigenschap heeft haar geholpen om dingen te leren. Ze zou nooit kwispelen, dat reflex heeft ze niet ontwikkeld in de schuur waarin ze groot werd gebracht, maar ze liet wel degelijk merken dat ze aangehaald wilde worden en contact zocht. Dan kon ze naast je staan, stil, met een beetje een gebogen ruggetje maar met glanzende ogen. Ze was de lieveling van Bert en toen hij ziek was, meenden we dat Jane niet lang na hem het leven zou laten.Toch is ze nog ruim 10 maanden in hele goede doen geweest, voordat ze door acuut nierfalen en een heel kort ziekbed onder een t-shirt van Bert in haar eigen, door Sandra en Wico geschonken mandje, thuis is ingeslapen.

Lieve Jane is nu weer bij haar grote vriend....



Chico, 26-12-2000/18-11-2014

In een zware, ingrijpende periode hebben we toch nog onverwacht afscheid moeten nemen van de geweldige vriend, die Chico was. Ruim drie weken, nadat zijn eerste baasjes hem nog zijn komen opzoeken hebben we hem zijn rust moeten gunnen.Onze "Grand Signore" heeft twee gezinnen datgene gegeven wat we zo graag in een Golden Retriever zien: onvoorwaardelijke trouw en liefde, stabiliteit, kracht, gezondheid en schoonheid. Lieve, prachtige Gouden man, ik ben blij dat je in mijn leven was.


                               Noddy 25-4-2002/28-3-2014

12 jaar geleden stonden we op de wachtlijst voor een pup bij Harry en Truus Broekmeulen in Budel. Hun geïmporteerde teefje Scotty (Rainscourt Tarantella) verwachtte een nestje van hun reu Duffy (Rainscourt Devil May Care) Ondanks dat de pups "van Kempendal" als achternaam zouden gaan krijgen, werden het 100% Rainscourt-nakomelingen.

Noddy kwam ons leven binnen als een enthousiast bolletje hond en dat enthousiasme heeft hij nooit verloren. Hij werd binnen de kortste keren zo'n belangrijk deel van ons gezin dat we niet alleen aan hem, maar ook aan het hele ras verslingerd raakten. Waar wij waren, was Noddy. Of dat nu in Frankrijk was, waarmee hij al met drie maanden mee naar toe ging, of op verjaardagen van familieleden die al lang niet meer leven. Cursussen, trainingen, shows, Noddy heeft het allemaal gedaan op zijn eigen vrolijke, ongecompliceerde wijze. Hij werd Sarnia's "hondenbroertje "zoals ze als klein meisje zei, en ze deed niets liever dan haar gezicht in zijn warme, zachte vacht verstoppen als ze verdrietig was.

Noddy heeft ons alles geleerd en nog veel meer. Zoveel waar we nog dagelijks mee te maken hebben in ons volle hondenleven. Van gezondheid tot opvoeding, hij was in alles het eerste. Hij schreef de geschiedenis van onze kennel. Toen hij als jonge hond een taxusvergiftiging opliep, heb ik me helemaal in het rauw voeren verdiept en ook daarin was Noddy de eerste die me leerde wat voeding voor een hond doet. Alle voorbereidingen voor een nestje, waarvan Noddy de vader zou worden? Met hem doorliepen we elke stap, waarvan we tot op de dag van vandaag nog profijt van hebben.

Allerlei activiteiten hebben we samen gedaan; behendigheid, flyball, overal had hij plezier in. Hij zwom graag en veel, apporteerde van alles uit het water maar zijn grote hartstocht lag bij het speuren, wat hij met zoveel overgave deed dat het bijzonder was om ook daar weer van alles, en meer, over te leren.

Omdat Noddy op twee jarige leeftijd "zijn vader in huis nam.." sloot ik me tien jaar geleden aan bij een forum over Retrievers, waardoor er vriendschappen ontstonden die tot op de dag van vandaag nog belangrijk en dierbaar zijn.

Noddy was van een onschatbare waarde voor alle honden die we later in ons gezin hebben opgenomen. Zonder zijn altijd zachtaardige, intens vrolijke aanwezigheid was er geen kennel ontstaan, geen vakantie-opvang, geen stichting Golden Age. Samen met zijn vader Duffy, met de eigenzinnige herplaatser Milo en het prachtige pupje Lewis verhuisde hij mee naar Friesland. Door dat geweldige klaverblad ontdekten we wat een stabiel hondenroedel kan zijn en durfden we ten volle op die stabiliteit te vertrouwen. Noddy, Duffy en Lewis hebben ons dat vertrouwen nooit ontnomen. Daardoor hebben we alles kunnen opzetten zoals het nu is. En zoals het hopelijk nog lang zal blijven.

We moeten verder. Zonder Noddy. Zonder de hond waarmee onze kinderen opgroeiden, zonder dit dierbare gezinslid. Zonder de basis. Noddy is onze geschiedenis, maar de herinnering aan hem is onze toekomst. Dag lieverd. We dragen je altijd met ons mee.

                            Bo, 29-11-2000/02-05-2012

Lieve Bo,

Je slaat een enorme bres in ons roedel en in ons hart.
Te laat bij ons gekomen, te vroeg van ons gegaan, maar wat zijn we blij dat we ruim drie jaar van jouw ontzettende mooie, lieve aanwezigheid hebben kunnen genieten.
Niet meer jouw "woewoew" bij het klaarzetten van de etensbakken, niet meer jouw altijd zwiepende staart, niet meer dat ongevraagde pootje, tot in je allerlaatste minuten, niet meer de enige echte Field Spitting Retriever, niet meer onze blije Bo.
Bijzondere, gouden hond. We missen je.

"En als hij lacht, dan scheurt de hemel open. Er zweven lila strikjes naar benee.

De blinden zien, de lammen lopen. En er is elfstedentocht op de TV."

( Copywright Jeroen van Merwijk, bewerkt in een column over Bo op Tenderfeelings.net.)


                                Grote Sam, 03-08- 2011

Vier dagen nadat we Duffy, de Pater Familias van ons roedel, hebben moeten laten gaan, vijf dagen na het plotselinge overlijden van Olly, is ons ook heel onverwacht "Grote" Sam ontvallen.

Deze mooie man had acute klachten die- naar het zich eerst liet aanzien- te maken hadden met een oude kwaal, maar de verschrikkelijke waarheid was dat Sam's lijf geteisterd werd door een zeer agressieve ziekte die binnen enkele uren tot de dood zou leiden.

Lieve Sam, zo kort bij ons. Het was een dierbare tijd. Hij laat een leegte achter, zo groot en imposant als hij was.

                      Rainscourt Devil May Care 30-07-2011

Op 30 juli 2011 is onze lieveling, onze prachtige, speciale Duffy rustig ingeslapen binnen zijn eigen roedel.

Stamvader van onze Goldenliefde, spil van onze hondengroep, ruggengraat van onze kennel: Duffy heeft ons alles gegeven wat we willen behouden. Het verlies is groot, het moment was goed. Duffy was mijn "Once in a Lifetime Dog"

Hij zal in al onze eigen honden voortleven.

"You have left my life, but I'am sure you'll never leave my heart..

Now I know as the years go by

I'll hear your bark, see your smile

each time I see the sky.

Always close, never far away, You live in me, every single day...

Every time as I close my eyes

You'll reappear.

Yesterday is here.."


                                          Olly, 29-07-2011

Olly was de "pensioenhond" die ons roedel tot een negental maakte. Hij werd op 5 juni aan onze groep toegevoegd.

Een senior van 12 jaar die door omstandigheden niet meer thuis kon wonen maar nog wel zin in het leven had. Zoals gebruikelijk werd ook Olly heel gemakkelijk in het groepje opgenomen en we hoopten dat we hem, in samenwerking met zijn eigen baasje, nog een fijn laatste stuk leven konden geven.

Het fijne, laatste stuk bij ons op de boerderij was onverwacht kort.

Olly was goed en wel ingeburgerd toen hij ziek werd. Dat was niet meer te keren, Olly had erg veel pijn en binnen enkele dagen werd zijn leven een last. Om hem verdere ellende en leed te besparen is Olly op 29 juli, zeven en een halve week na zijn aankomst bij ons, rustig ingeslapen.


                              Lewis 4-10-2007/15-01-2010

Met overweldigende verbijstering hebben we onze lieve, schitterende Lewis op 15 januari j.l. plotseling moeten laten inslapen, nadat een onafwendbare acute ziekte hem fataal werd.

Het is niet te begrijpen dat het leven van een jonge hond zo afschuwelijk snel verwoest kan worden door een onzichtbare sluipmoordenaar.

Lieverdje, het is onvoorstelbaar dat je niet meer kwispelend opstaat, dat we je nooit meer over je fluwelen oortjes kunnen strelen en dat we niet meer kunnen genieten van jouw Gouden aanwezigheid. Twee jaar is te kort.


                             Gipsy 30-9-1998/12-11-2009

Hij was een hond met ervaring, toen hij op 9 jarige leeftijd in het asiel belandde. Opgegroeid in een druk huishouden met maar liefst acht kinderen. Het ging altijd goed. Gipsy was rustig, gemakkelijk en meegaand. Maar het jongste kind bleek niet goed tegen zijn haren te kunnen. Dus werd zijn leven tussen de mensen verruild voor een leven achter tralies. Lang zou dat niet duren want het beleid wilde dat een hond van negen jaar die langer dan een half jaar een plaats in het asiel bezette, een spuitje zou krijgen. Gipsy zat er al vijf maanden. Gelukkig was er iemand die zich om de grote Golden met de melancholieke blik bekommerde. Ze werkte in het tehuis en nam Gipsy mee naar haar eigen woning. Daar was hij beschermd voor de dreigende spuit van de kliniekarts. Ze zette een nieuwe advertentie.

Deze werd door iemand van het forum onder de aandacht gebracht. Een Gouden berichtje, want zo zagen we Gipsy's noodoproep en we hebben hem zo snel als mogelijk opgehaald.

Onze eerste indruk was meteen de goeie. Een schat van een hond, lief voor alles en iedereen. We hadden Lewis, toen een nog jonge hond, bij ons en die adopteerde Gipsy ogenblikkelijk als Grote Vriend. Tijdens de lange autorit terug zaten ze al tegen elkaar aan. Gipsy stapte het huis en het roedel binnen alsof hij er altijd was geweest. En zelfs de felle Milo accepteerde de nieuwkomer met een aandoenlijk gemak. Gipsy was thuis.

Hij bleek een uiterst zachtaardige, meegaande hond te zijn die nooit op de voorgrond trad. Hij had geen uitgesproken gedrag of het moest zijn rust en vriendelijkheid zijn. Gipsy kleurde de achtergrond met zijn bescheiden aanwezigheid. Hij was ongecompliceerd en stal de harten van mensen door zijn eenvoudige benadering. Iemand die eigenlijk een beetje huiverig voor onze honden was, smolt door de lieve manier waarop Gipsy naast haar kwam zitten. Zonder te vragen, zonder te bedelen. Hij zat gewoon en keek met zijn elegante hoofd en melancholieke ogen naar haar op. Als vanzelfsprekend moest ze hem wel aaien, moest ze zijn zachte, veel te grote oren wel strelen. Tot onze verwondering zei ze dat ze Gipsy wel in huis zou willen nemen als ze daar de ruimte voor had.

Gipsy genoot van het buitenleven. Hij kon naar hartelust rollen in de mesthoop, of in een modderige sloot. Hij zwom niet echt maar vond het heerlijk om langs het water te scharrelen. Hij kon helemaal opgaan in zijn eigen wereldje maar kwam onmiddellijk terug als je hem riep.

Als je even was weggeweest begroette hij je met iets in zijn bek, luid zingend. Een slipper, een klomp, het maakte hem niets uit als hij maar zijn liedje kon hoemelen terwijl hij iets liet zien.

Toen Milo onverwacht overleed waren Lewis en Gipsy een paar dagen flink van streek. En na die paar dagen was de altijd bescheiden, veel te grote reu met de veel te lange oren en de veel te lange hals ineens, zonder slag of stoot, de ranghoogste geworden. Geen grom, geen lip heeft hij daarvoor gebruikt. Hij was het. Zo simpel als dat.

Gipsy kwam anoniem. Hij laat geen nakomelingen achter. Behalve dat we weten dat hij negen jaar lang in het drukke gezin heeft gewoond in een klein, grauw, Belgisch grensstadje, weten we verder niets van hem.

Gipsy zou een kleurloos bestaan hebben gehad als hij in dat trieste asiel aan zijn einde was gekomen. Doordat hij zo gelijkmatig van humeur was en niets van aandacht opeiste, vermoedden we dat hij dat ook niet veel heeft gekregen.

Zijn vorige eigenaren hebben nooit naar hem geïnformeerd.

Hij heeft het gelukkig toch nog anderhalf jaar goed gehad. Gestoeid met Lewis en de anderen, heerlijk kunnen rennen, spelen en jakkeren. Met puppy's Liesl en Midas gespeeld, de kuierlatten genomen om bij de buren het grootste bot van de wereld te jatten. We hebben zielsveel van deze prachtige hond gehouden. Om hoe hij was. Omdat je niet niet van hem kon houden.

Gipsy laat een leegte achter in de groep. Als ranghoogste schitterde hij.

We zijn dankbaar dat hij een tijd ons leven heeft verrijkt en we zullen zijn lieve koppie met de zachte, bescheiden uitdrukking niet kunnen vergeten.

Lieve Gips... Het is goed geweest.


                        Milo. 11-06-1998 ---- 20-07-2008

In januari 2007 ging ik in Austerlitz werken, schuin tegenover het asiel. Elke dag als ik op de bushalte stond te wachten, zag ik die Golden met zijn gouden vacht op het veldje springen. Als een gekooide leeuw sprong hij heen en weer, heen en weer. Week in, week uit.

In mei knielden we op een zaterdagmiddag, heel impulsief, voor zijn kenneltje. Zijn open blik, die mooie, smeltend bruine ogen...die prachtige snoet. Hij zou bij ons moeten horen.

Uit zijn papieren bleek dat hij niet de gemakkelijkste hond was: hij had een verleden, had zware rugklachten en zijn toekomst leek getekend doordat hij een klein kind had afgesnauwd. Maar toevallig hadden wij wel de gemakkelijkste honden en daardoor durfden we het aan om hem bij ons op te nemen.

Zo werd Milo zichzelf.

Milo.... een nieuwe naam, een nieuw leven.

Hij nam dat nieuwe leven aan met alle vier zijn pootjes. Hij begon glorieus met een zwempartij in de bosvijver en plaatste zich na een halve week als de directeur van het roedel.

Milo ontpopte zich als een ontzettende levensgenieter. Wat kon hij door de modder rollen met zijn stijve pootjes in de lucht, wat kon hij zwemmen, wat kon hij rommelen en rennen, wat kon hij veel met weinig. Wandelen, autorijden, opdrachten in huis uitvoeren, dat alles deed hij met een overrompelende hartstocht. Er was geen andere hond die zo zorgvuldig een doosje met eieren uit de boodschappentas naar de keuken droeg. Of een komkommer, een zak tomaten of een pakje ontbijtspek. Milo gaf het ongeschonden af om dan vervolgens met wapperende oortjes te springen van plezier als hij ervoor beloond werd..

Bij hem ging niets gematigd.

Alles moest vol beleefd worden. Hij had een buitengewoon sterke persoonlijkheid. Intelligent, geestig en krachtig, vol kwikzilverig leven. Als hij op de bank bij de baas wilde zitten en er zat al een andere hond, dan kroop hij gewoon bovenop die andere hond. Die droop dan vanzelf wel af.

Door de grote, brede grijns op zijn koppie kon je niet boos op hem worden.

Milo blafte als de deurbel ging. Milo zat al in een auto, nog voordat het portier goed open was. Holletjes uitgraven, muisjes de stuipen op het lijf jagen, rotte wortelen uit de mesthoop opgraven. Milo deed het, fanatiek en halsstarrig. Hij moest altijd iets van textiel dragen als we thuis kwamen, of dat nu na een halve dag of na een half uur was. Sloffen, truien, theedoeken, alles kwam hij met opgeheven pluimstaart laten zien. En als er niet ergens iets lag, dan nam hij wel een deken of kleedje van de vloer mee. Of hij trok een jas van de kapstok. Inventiviteit was hem niet vreemd.

En die pluimstaart. Zo Milo.

Recht overeind bij zijn enthousiaste snuffeltochten, blij cirkelend als hij naar ons toe kwam, als een roer in het water tijdens zijn geliefde zwempartijen.

Altijd was die enorme bos staart opgeheven. Zijn pluimstaart was zijn sieraad en hij droeg hem met trots. Milo was ziek als zijn pluim hing en dat hebben we maar heel weinig gezien. Want hij was ook keihard voor zichzelf en liet zijn ongemak of pijn niet merken.

Wat dat betreft was hij de perfecte roedeloudste.

Voor een hond die negen jaar niet met andere honden had geleefd, paste hij zich opvallend snel aan in en alhoewel hij zijn eten en speelgoed ongekend fel tegenover de anderen bleef verdedigen, was hij niet op zijn best als een van de honden er niet was. Naderhand leerde hij ook spelen, helemaal toen de pup erbij kwam. In zekere zin is hem dat ook fataal geworden. Doordat de ontdekking van spelen zo intens was en hij er zoveel plezier aan beleefde, ging hij door zijn eigen grenzen heen en scheurde tijdens een spelletje zijn kniebanden. Maar ook daar heeft hij zich op zijn eigen Milo-manier doorheen gewerkt: rennend op drie pootjes, alles doende en niets achterwege latend, doorzettend. Na zijn operatie was hij binnen een dag weer op de been. Milo was een vechter.

Een opportunist in de goede zin van het woord. Hij haalde overal het voordeel uit. Dat maakte hem zo karakteristiek, dat deed hem sprankelen. En heel soms, als hij net wakker werd en zijn snoetje was nog kreukelig en scheef van de slaap, dan was hij schattig.

Maar schattig is geen woord om Milo te omschrijven. Meestal waren zijn grote, prachtige ogen alert. Hij kon innig brutaal kijken. Hij kon innig lief flemen als hij iets wilde. Het was heerlijk om zijn dikke, gouden vacht te aaien. Om voor hem te zingen, elke dag weer, tot aan het einde: "Milootje, Milootje, jij stapelgek kadootje..."

Milo's einde was ook zoals alleen hij dat zou doen. Onverwacht, heftig, intensief. Te vroeg, dat is onmiskenbaar. We hadden nog veel langer deze prachtige hond bij ons willen hebben..

Milo had nog langer zichzelf moeten zijn. . Maar hij is op zijn geheel eigen wijze, pijnloos en zacht, over de Regenboogbrug gegaan temidden van zijn roedel, waar hij zich zo in was gaan thuis voelen. We hebben een zielsmooie tijd gehad met hem en hij was een zielsmooie vent. Hij is bij ons Milo geworden. Zo zullen we hem altijd blijven herinneren...

Milo.

Mooi complex en gloedvol goud.